"پاييز هيچ حرف تازه اي براي گفتن ندارد
با اين همه
از منبر بلند باد
بالا که مي رود
درخت ها چه زود به گريه مي افتند!! "

پ.ن:براي يک کارگردان پاييزي که مثل هيچ کس نيست.

 پ.ن:ز خويش مي پرسم چگونه مي شود هر چيز يادآور کسي باشد و بعد مي فهمم حضور در نگاههاي من است نه تک تک اشيا پيرامون.
پ.ن: دم به دم مي گذرد سال به سال حساب مي کنيم.

"کلن هم قانون نانوشته‌اي هست توي اين دنيا مبني بر اينکه هر چيزي که مدت طولاني‌تري منتظرش مونده باشي احتمال خراب‌شدن‌اش به همون نسبت بيشتره."

پ.ن :  به همه‌ي آن‌ها كه آرزوي سال نو شان،پايان دلتنگي‌است(بود!)

اين روزا تلخ شده ام
درست مث دونه هاي سياه قهوه
اگرچه هيچوقت شيرين نبودم 
يه چيزي بودم تو مايه هاي خوج
ترش و شيرين
ولي نميدونم چطوري قهوه شدم

دلم کسي رو مي خواد که مزه‌ي تلخ منو به اندازه‌ي باقي مزه‌هام دوست داشته باشه.

همیشه تو را کم دارم ...

منتظرت هستم
در چنان هوايي بيا
که دست برداشتن از تو غير ممکن باشد

پ.ن:"آدمها خواستني نيستند چيزهايي هست که آدمها را خواستني ميکند!"
پ.ن:نميدونم چرا وقتي بايد حرف بزنم لال ميشم..!

تقصير خودمان است.فکر کرديم از همين فرداي يلدا بايد شب ها کم شونداما اين فقط ما بوديم که گردونه به سويمان افتاد و بي خوابي اسيرمان کرد...گفتن ندارد اما کسي ککش هم نميگزد... حالا چشمهايم ميسوزند، نه تقصير آتشفشان نيست...دلش ميگيرد خب...روزنامه ها اما صبر کرده اند تا غافلگيرمان کنند...من که کارم از باور گذشته اما...تقلا نميکنم.ماهي بايد جان بکند ، بايد قدر تمام آبهايي که از تويشان گذشته – قبل از آنکه هوا تمام آبشش هايش را پر کند – دست و پا بزند...مستاصل مانده ايم ، کسي ظهور نميکند ! ميدانم! کرکس ها هم که نميگذارند سنگ شوم به درد خودم...
فقط ميخواستم بگويم که تُنگ يک دروغ بزرگ است.هيچ نجات دهنده اي هرگز در آن ظهور نميکند، حتي بعد از ظهور هم هيچ نجات دهنده اي سري به فضايي به محدودي کف دست نميزند... سخت نيست...اسمش را گذاشته ايم زندگي و توي آن دست و پا ميزنيم...عروسکهاي دنياي ما ، شب ها ميخوابند و صبح ها روبروي آينه لبخند قرمز را از لبانشان پاک ميکنند ژست قديسه ها را ميگيرند و مي افتند توي خيابان...زندگي سخت نيست...سگي شده است... کتف هايم که توي تنم جايشان تنگ ميشود خواب ميبينم که داري به من لبخند ميزني... مي آيم جواب بدهم که لگد ميخورم از داخل...از سگي که کودک درونم را خورده...
اما هميشه ، آخرين لحظه ها ، آخرين قطره ها ، آخرين سرگيجه ها ، آخرين بهت ها ، وقتي همه خوابند و من هم شايد خوابگردي ميکنم ...    

راستي اگر خدا را ديدي بهش بگو... بگو....
پشيمان شدم ... هيچ نگو ... فقط تمام توانت را جمع کن در چشمهايت و خيره نگاهش کن!

پ.ن:موضوع حداقل خيلي ساده تر از اونيه که داري بهش فکر ميکني. لطفا باور کن! کاش باور کني لااقل.
پ.ن:قانون اجتناب ناپذير است. خواهي چشيد چيزي که چشيدند ديگران.(یا بهتره بگم به دیگران چشوندی!!)

خواستم از روز مرگی نجاتش دهم.دلگیرش نباشید.

پ.ن:جايي خواندم باران تنها اتفاق معصومانه ايست که در اين دنيا مي افتد....تنها اتفاق خوشايند اين روزها بازگشت پاييز است...
پ.ن:خاطره ها که ته ميکشه ذهن ناخود آگاه شروع ميکنه به خاطره ساختن! هر از چند گاهي يه وشگون بگير ببينم خاطره نباشي يهو!
پ.ن:"رنجم نه ديگر تنهايي که جدايي است و اضطرابم نه زاده ي بي کسي که بي اويي است. "

"عشق" تنها امکانش آن است که در پاييز پيش آيد....  اما من از "زمستان" مي گويم و آن اندوه ِ مطلق ِ سفيدش، که بيش از عشق، از "بي سرانجامي" ست..... 
  

پ.ن:براي تنها خواهري که روي شانه هايش جوانه بال دارد.
پ.ن: گاهي گلوي برگي ياغي مثل آس دل پيش شاه خاج گير ميکند ، بعد از آن، آدم دودل ميماند به بريدن يا رد کردن ورقهايي که تمام ، پشتشان خاکي شده است!

حس بدی دارد اينكه آدم مدام، زندگى‌اش را از بيرون تماشا بكند. شروعش دست خودت است. دليل خاصى نمى‌شود براش گفت. بستگى دارد به خود خودت. بعد كه شروع مى‌شود اين‌طورى‌ مى‌شود كه هر كارى دارى مى‌كنى خودت را مى‌بينى. خودت را مى‌بينى كه دراز كشيدى سر جات و سقف را نگاه مى‌كنى. كه مسواك مى‌زنى. كه ليوانت را خشك مى‌كنى مى‌گذارى توى كشو. كه چسب‌زخم مى‌زنى جاى بريدگى. كه با بقيه حرف مى‌زنى. كه مى‌خندى. كه حال خودت را مى‌گيرى. نمى‌دانم. يك چيزى هم هست كه اگر ككش بيفتد به تمبان، جداشدنى نيست. خب يعنى اوايل كه اين كار را مى‌كنى در عين بد بودنش، سرگرمى خوبى است. بدك نيست. خلاصه در همين اثناست كه آن اتفاق چرند و هولناكى كه بالا نوشتم مى‌افتد. تالاپى مى‌افتد روى آدم. عين بختك. عين يك تكه آجر قناس از بالاى يك ساختمان نيمه‌ساز. عين تف يك آدمى كه ايستاده توى بالكن طبقه‌ى دوم يك خانه‌ و حوصله‌اش سر رفته. و بعد تو احساس فاصله مى‌كنى با همه. حتا احساس فاصله مى‌كنى با خودت. با صورتت توى‌ آينه. چشم‌هات. خط كم‌رنگ بالاى چانه‌ات. انحناى گردنت. دست‌هات. دانه به دانه‌ى موهاى سرت. عادت‌هات. فكرهات. ترس‌هات. زخم‌هات. وجودت. همينى كه هر لحظه هستى. همينى كه دارد خونت را مى‌مكد و قلبت را روز‌به‌روز سنگين‌تر مى‌كند و پاهات را بيشتر توى زمين فرو مى‌كند تا قد بكشد. بعد كه يك مدت بيشتر مى‌گذرد بگذار برايت بگويم چى مى‌شود. اين‌طور مى‌شود كه يكهو به خودت مى‌آيى و (البته نه به آن مفهوم كليشه‌اى مثل توى فيلم‌ها كه مثلن يكهو به خودت بيايى و لب بگزى و گذشته را مرور كنى‌ و اين كارها. ممكن است خيلى ساده باشد. نشسته باشى سر کلاس و يكهو بغل‌دستى‌ات بزند بهت و با خنده بگويد به چى زل زدى‌ ؟! بعد تو بفهمى كه چند دقيقه‌اى به يك جاى نامعلوم زل زده بودى و در تمام مدت  خودکارت را عمودى بالا پايين مى‌بردى روی کاغذ و داشتى خودت و بقيه را از بيرون نگاه مى‌كردى و به هيچى هم فكر نمى‌كردى. صرفن نگاه مى‌كردى. بعد به صورت كاملن غيرارادى ميگى هوم ؟! چون حواست نبوده. بعد او حرفش را تكرار مى‌كند و مى‌خندد و تو مى‌خندى و مى‌گويى نمى‌دونم و يك سوال الكى از طرف مى‌پرسى تا در حين اينكه پاسخ مى‌دهد مهلت داشته باشى ، به اين فكر كنى كه...) مى‌بينى انگار ديگر هيچ‌وقت نمى‌توانى برگردى توى خودت. همان‌ جايى كه قبلن بودى. خودت هم مثل بقيه برايت شده يك سوم شخص حاضر و گاه حتا غايب. آدم وقتى نتواند توى خودش برود ديگر به ندرت مى‌تواند توى بقيه‌ى چيزها برود. يعنى منظورم اين است كه ديگر نمى‌شود توى هيچ‌ چيز شيرجه زد. حتا توى دو و نيم متر آْب زلال ناقابل. چون مى‌دانى كه يك جايى آن بيرون ايستاده‌اى و دارى با يك نگاه بى‌تفاوت، خود لعنتى‌ت را تماشا مى‌كنى كه اول صاف مى‌ايستد و بعد دست‌ها را صاف مى‌كند و بعد كمى قوس برمى‌دارد و مى‌پرد و بعد سقوووووط.

ديگر حتا سقوط هم نمى‌توانى بكنى.
ديگر حتا غرق هم نمى‌توانى‌ بشوى.
ديگر حتا غرق هم نمى‌توانم بشوم.

پ.ن:من هم مثل تو اصلا باور نكرده ام هنوز!

پ.ن:باز توي اين ماراتون يه گام به مرگ نزديک تر شدم...و کماکان من هموني ام که بودم. مرگ ناگهان غافلگير ميکند.
پ.ن:دلم کوچک است از گنجشکهايي که پشت پنجره برايشان دانه مي ريزي زودتر دلبسته ات مي شود...!
پ.ن:اگرچه با سرود و درد ،دلم پر از چکاوک است خودت بگو بدون تو تولدم مبارک است؟؟!

حس شديد سيگار هم به من دست داده است الآن. مثل اين نويسنده هاي حرفه اي که سيگار روشن مي کنند و مي نشينند پشت ماشين تحريرشان و چَق چَق تايپ مي کنند.

فرصت کم بود و نشد براي تو بگويم از له شدنها و ايستادنهاي مدام اين قلب بيچاره توي بي انصافي هاي آدمها و شايد همان بهتر باشد که نداني ... نداني که آدم گاهي توي بيست و چند سالگيهاش از سر تنهايي دل مي سپرد و از سر سادگي سر... نداني که وقتي از سر بيکسي دل ميبازي محکوم به دو دل ماندن ميشوي و ... بگذريم ... گاهي حرمت "آدم بودن" مهمتر است از دليل جمع شدن شاخکهاي حلزون-وار يک دختر وقتي مقابل حجم بزرگي از احساس سيال قرار ميگيرد و ناچار ميشود پناهنده پيچ در پيچهاي خانه به دوشي ذهنش شود... فقط خواستم که بداني قولهايي هست که گرچه سخت و ناممکن بايد سر آنها ماند... گاهي وقتها جاي ديگراني که توي آينده دلت را با يک چراغ قرمز بزرگ متوقف ميکنند  که «ايست! » بايد خودت دست بکار شوي و ..